Juni 2004: sinds enkele weken worden we lastig gevallen door deze kater. Hij ziet er niet uit als een zwerfkat, maar toch. Als hij ergens woont zullen de verzorgers er niet te veel plezier aan hebben, want hij is hier constant. Brutaal is hij ook. Laten we de deur open dan staat mijnheer in onze huiskamer. De poezen zijn bang van hem, alle drie. Ze durven niet meer naar buiten...

Maar ja, als de zon schijnt, dan is een dutje doen op het terras toch wel verleidelijk. Zo dacht arme Simba er die fatale dinsdag over. Het resultaat was niet fraai om zien. De dierenarts is er aan te pas gekomen en de wonden moesten onder verdoving worden verzorgd en sommige zelfs genaaid.

Dit kon zo niet langer. Ik zie graag poezen, maar in de eerste plaats die van mij en dus heb ik de hulp van het dierenasiel ingeroepen. De kater, ondertussen omgedoopt tot Touche , werd opgehaald en gecastreerd. Na een weekje uitrusten in het asiel mocht hij vervolgens terugkeren. We zien hem nu nog af en toe, maar dankzij de castratie is hij heel wat kalmer geworden en hervinden onze poezen hun rustig leventje.

Omdat het asiel voor al deze hulp geen geld wou aannemen, zijn we dus naar hun opendeurdag gegaan, met het idee om alsnog een kleine bijdrage te leveren. En daar wachtte dus Dushka op ons. We zijn heel blij met haar.

Geen prettig zicht, maar...

Ondertussen zijn deze wonden weer geheeld en herwint ons lieverdje zijn zelfvertrouwen.

... die kat kwam weer, de volgende dag
de volgende dag was die kat daar weer...


is er voor mij ook nog wat eten?


Touche is daar weer!
Je ziet, opgeven doet ie niet!

terug---home